Κυριακή 28 Οκτωβρίου 2007

και μη χειρότερα

Αυτές οι τελευταίες δυο βδομάδες που πέρασαν, ήταν φριχτά απαίσιες και απαίσια φριχτές.
Κατ' αρχάς χτύπησε με τη μηχανή ο αρραβωνιαστικός μου και περάσαμε τέσσερις μέρες (και τρεις νύχτες) στο νοσοκομείο, βρόμικοι, άυπνοι -λόγω των συγχορδιών από ροχαλητά που εντελώς άμουσα εξέπνεαν οι τρεις γέροι που ήταν στο θάλαμο- και με πόνους ο Α. /με κάλους στα πόδια γώ αφού πηγαινοερχόμουν συνεχώς προκειμένου να απαλύνω λίγο τη διαμονή του.
Τελικά ήρθε σπίτι, όπου και υποχρεωτικά θα παραμείνει για δύο μήνες.
Είπαμε να πάμε στο ΙΚΑ να τακτοποιήσουμε τα χαρτιά για την άδεια και το επίδομα ασθενείας. Αποτέλεσμα: τρεις ημέρες συνεχόμενες προς και από το ΙΚΑ εργοδότη - ασφαλισμένου και ακόμη δεν έχουμε τελειώσει...
Φυσικά η ατυχία δεν έμεινε σε αυτά..
Τη Δευτέρα που μας πέρασε μια συνέδελφος ήρθε άρρωστη στη δουλειά και από την Τετάρτη είμαι χάλια με πυρετό, συνάχι και μια γενικότερη αδυναμία. Συγκεκριμένα νιώθω τα κόκκαλά μου να πονάνε σαν να τα έχει συμπιέσει, ξέρω 'γω, μάρμαρο..

Ένα έχω να δηλώσω πάντως μετά από αυτά:
Είναι αλήθεια το ρητό "ενός κακού μύρια έπονται"

Δεν υπάρχουν σχόλια: